Zjawiska na niebie

3 listopada 2026 o 00:25 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 38%) będzie 1,5° od Jowisza — ok. 3 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie tuż nad horyzontem na wschodzie (ok. 6°) — potrzebny będzie odsłonięty horyzont. Najbliżej siebie (1,0°) znajdą się o 22:34, ale wtedy będą pod horyzontem.

3 listopada 2026 o 06:15 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 35%) będzie 2,0° od Regulusa — ok. 4 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie średnio wysoko na południu, ok. 47° nad horyzontem. Najbliżej siebie (1,5°) znajdą się o 09:19, ale wtedy będzie jeszcze za jasno.

Taurydy południowe to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 27 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 2P/Encke. Maksimum przypada ok. 5 listopada, ale jest szerokie i płaskie, więc kilka nocy przed tą datą i po niej jest prawie tak samo dobrych.

Najlepiej patrzeć w nocy z 5 na 6 listopada, ok. 23:00, gdy radiant będzie ok. 49° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 4 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 5 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Byka. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Meteory są powolne, a czasem trafiają się wśród nich bardzo jasne bolidy. Rój ma też wcześniejsze, równie słabe maksimum ok. 13 października.

9 listopada 2026 o 06:00 (czas polski) Wenus i Spika zbliżą się na niebie na 1,2° — mniej więcej szerokość palca na wyciągniętej ręce. Najlepiej wypatrywać ich 9 listopada 2026 o 06:05 tuż nad horyzontem na południowym wschodzie (ok. 8°) — potrzebny będzie odsłonięty horyzont. Spikę najlepiej odszukać lornetką — oba ciała zmieszczą się w jednym jej polu widzenia. Tak bliskie spotkanie tej pary zdarza się średnio raz na 12 lat (poprzednio w 2010, następnym razem w 2093).

Nów Księżyca: 9 listopada 2026, 08:01 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 4 do rana 14 listopada.

Taurydy północne to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 29 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 2P/Encke. Maksimum przypada ok. 12 listopada, ale jest szerokie i płaskie, więc kilka nocy przed tą datą i po niej jest prawie tak samo dobrych.

Najlepiej patrzeć w nocy z 12 na 13 listopada, ok. 23:00, gdy radiant będzie ok. 56° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 4 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 5 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Byka. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Rozciągnięty w czasie rój, który często wyrzuca pojedyncze, niezwykle jasne kule ognia.

16 listopada 2026 o 03:12 (czas polski) Mars i Jowisz zbliżą się na niebie na 1,2° — mniej więcej szerokość palca na wyciągniętej ręce. Najlepiej wypatrywać ich 16 listopada 2026 o 05:55 wysoko na południu, ok. 51° nad horyzontem. W lornetce obie zmieszczą się w jednym polu widzenia. Tak bliskie spotkanie tej pary zdarza się średnio raz na 3 lata (poprzednio w 2024, następnym razem w 2033).

Leonidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 71 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 55P/Tempel-Tuttle. Maksimum przypada 18 listopada ok. 00:49.

Najlepiej patrzeć w nocy z 17 na 18 listopada, ok. 04:00, gdy radiant będzie ok. 50° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 10 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 3. ZHR tego roju to 15 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Lwa. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Co ok. 33 lata bywają burzą meteorową – w 1966 roku spadały tysiące meteorów na minutę.

W nocy z 19 na 20 listopada 2026, ok. 06:44 czasu polskiego, nad horyzontem będą jednocześnie: Merkury (10° na południowym wschodzie), Wenus (19° na południowym wschodzie), Mars (50° na południu), Jowisz (49° na południu). Planety ciągną się łukiem przez ok. 72° nieba wzdłuż ekliptyki — drogi, którą wędrują Słońce, Księżyc i planety. Nie stoją w jednym miejscu, trzeba rozejrzeć się po niebie. Nad horyzontem będzie też Uran, ale gołym okiem go nie widać — potrzebna lornetka lub teleskop. Paradę można oglądać od nocy z 10 na 11 listopada do nocy z 3 na 4 grudnia 2026, a opisana noc jest najlepsza. W tym samym czasie można też zobaczyć wszystkie pięć jasnych planet: wieczorem Saturna, nad ranem Marsa, Jowisza, Merkurego i Wenus. Następna taka parada: w październiku 2028 — średnio zdarza się to mniej więcej raz w roku, ale w bardzo nierównych odstępach.

Merkury oddali się na niebie najdalej od Słońca — na 19,6° (21 listopada 2026). To dobry czas, by wypatrzyć Merkurego rano, przed wschodem Słońca. W tych dniach najlepiej 20 listopada 2026 ok. 06:44 czasu polskiego: gdy Słońce jest 6° pod horyzontem, planeta stoi 10° nad horyzontem na południowym wschodzie. Jasność: −0,5 mag — świeci jak najjaśniejsze gwiazdy. To najlepsza okazja do zobaczenia Merkurego w 2026 roku.

Wenus osiągnie największą jasność: −4,9 mag (24 listopada 2026). W lornetce widać ją jako sierp. W tych dniach najlepiej 27 listopada 2026 ok. 06:54 czasu polskiego: gdy Słońce jest 6° pod horyzontem, planeta stoi 22° nad horyzontem na południowym wschodzie. Wenus jest tak jasna, że przy czystym, błękitnym niebie można ją wypatrzyć gołym okiem nawet w dzień, ok. 37° od Słońca (zasłoń Słońce budynkiem!).

Pełnia Księżyca: 24 listopada 2026, 15:54 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 63° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 24 na 25 listopada, ok. 23:56.

Uran znajdzie się po przeciwnej stronie nieba niż Słońce (25 listopada 2026). Wschodzi wieczorem, zachodzi rano i świeci przez całą noc — to najlepszy czas w roku na jego obserwacje. Najwyżej stanie w nocy z 25 na 26 listopada 2026 ok. 23:40 czasu polskiego: 58° nad horyzontem na południu. To wysoko — powietrze mniej faluje, więc obraz będzie ostrzejszy. Jasność: 5,6 mag — na granicy widoczności gołym okiem, tylko pod bardzo ciemnym niebem; w lornetce łatwy.

30 listopada 2026 o 06:55 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 62%) będzie 2,3° od Jowisza — ok. 4 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie średnio wysoko na południowym zachodzie, ok. 44° nad horyzontem. Najbliżej siebie (1,9°) znajdą się o 09:25, ale wtedy będzie jeszcze za jasno.

Nów Księżyca: 9 grudnia 2026, 01:51 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 3 do rana 14 grudnia.

Geminidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 35 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie planetoida (3200) Phaethon. Maksimum przypada 14 grudnia ok. 14:44 – w dzień, więc liczy się noc przed nim lub po nim.

Najlepiej patrzeć w nocy z 14 na 15 grudnia, ok. 00:00, gdy radiant będzie ok. 63° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 130 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 30. ZHR tego roju to 150 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Bliźniąt. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Jeden z niewielu rojów pochodzących od planetoidy, a nie komety, i zwykle najobfitszy w roku.

Ursydy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 33 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 8P/Tuttle. Maksimum przypada 22 grudnia ok. 23:10.

Najlepiej patrzeć w nocy z 22 na 23 grudnia, ok. 06:00, gdy radiant będzie ok. 63° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 7 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 10 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Małej Niedźwiedzicy. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (99% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Radiant leży przy Małej Niedźwiedzicy, więc przez całą noc jest wysoko nad horyzontem w Polsce.

Pełnia Księżyca: 24 grudnia 2026, 02:29 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 64° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 23 na 24 grudnia, ok. 23:44.

27 grudnia 2026 o 22:00 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 80%) będzie 1,7° od Regulusa — ok. 3 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie nisko na wschodzie, ok. 12° nad horyzontem — potrzebny będzie odsłonięty horyzont.

Wenus oddali się na niebie najdalej od Słońca — na 47,0° (3 stycznia 2027). To dobry czas, by podziwiać Wenus rano, przed wschodem Słońca. W tych dniach najlepiej 31 grudnia 2026 ok. 07:22 czasu polskiego: gdy Słońce jest 6° pod horyzontem, planeta stoi 20° nad horyzontem na południu. Jasność: −4,5 mag — po Księżycu to najjaśniejszy obiekt nocnego nieba. Wenus jest tak jasna, że przy czystym, błękitnym niebie można ją wypatrzyć gołym okiem nawet w dzień, ok. 47° od Słońca (zasłoń Słońce budynkiem!). Najwyżej w całym porannym okresie Wenus stanie 8 grudnia 2026: 24° nad horyzontem, gdy Słońce jest 6° pod horyzontem (dla środkowej Polski). Następny wyjątkowo dobry okres Wenus będzie wieczorem w marcu 2028: 35° nad horyzontem.

Kwadrantydy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 41 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie planetoida 2003 EH1 (prawdopodobnie wygasła kometa). Maksimum przypada 4 stycznia ok. 04:25.

Najlepiej patrzeć w nocy z 3 na 4 stycznia, ok. 05:00, gdy radiant będzie ok. 59° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 70 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 25. ZHR tego roju to 80 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Wolarza. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Maksimum trwa zaledwie kilka godzin, więc to jeden z najbardziej kapryśnych rojów roku.

Nów Księżyca: 7 stycznia 2027, 21:24 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 2 do rana 13 stycznia.

Pełnia Księżyca: 22 stycznia 2027, 13:18 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 56° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 22 na 23 stycznia, ok. 00:28.

23 stycznia 2027 o 23:10 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 97%) będzie 1,8° od Jowisza — ok. 4 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie średnio wysoko na południowym wschodzie, ok. 42° nad horyzontem.

Merkury oddali się na niebie najdalej od Słońca — na 18,3° (3 lutego 2027). To dobry czas, by wypatrzyć Merkurego wieczorem, po zachodzie Słońca. W tych dniach najlepiej 5 lutego 2027 ok. 17:21 czasu polskiego: gdy Słońce jest 6° pod horyzontem, planeta stoi 9° nad horyzontem na południowym zachodzie. Planeta będzie nisko w zorzy — potrzebny odsłonięty horyzont i lornetka. Jasność: −0,5 mag — świeci jak najjaśniejsze gwiazdy. Najlepsza okazja w 2027 roku: rano, 4 listopada 2027 (11°).

Od nocy z 26 na 27 stycznia do nocy z 12 na 13 lutego 2027 wszystkie planety widoczne gołym okiem można zobaczyć jednej nocy, choć nie wszystkie naraz — część wieczorem, część nad ranem. Najtrudniej wypatrzyć Merkurego; najlepsza będzie noc z 5 na 6 lutego 2027: Merkury ok. 17:21, 9° na południowym zachodzie; Wenus ok. 06:50, 11° na południowym wschodzie; Mars ok. 01:00, 51° na południu; Jowisz ok. 01:00, 52° na południu; Saturn ok. 17:21, 34° na południowym zachodzie. Następna taka okazja: w październiku 2028 — średnio zdarza się to mniej więcej raz w roku, ale w bardzo nierównych odstępach.

Nów Księżyca: 6 lutego 2027, 16:55 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 31 stycznia do rana 12 lutego.

Jowisz znajdzie się po przeciwnej stronie nieba niż Słońce (11 lutego 2027). Wschodzi wieczorem, zachodzi rano i świeci przez całą noc — to najlepszy czas w roku na jego obserwacje. Najwyżej stanie w nocy z 10 na 11 lutego 2027 ok. 00:08 czasu polskiego: 53° nad horyzontem na południu. To wysoko — powietrze mniej faluje, więc obraz będzie ostrzejszy. Jasność: −2,6 mag — świeci jaśniej niż jakakolwiek gwiazda, nawet Syriusz.

Mars znajdzie się po przeciwnej stronie nieba niż Słońce (19 lutego 2027). Wschodzi wieczorem, zachodzi rano i świeci przez całą noc — to najlepszy czas na jego obserwacje w ciągu najbliższych dwóch lat. Najwyżej stanie w nocy z 19 na 20 lutego 2027 ok. 00:10 czasu polskiego: 53° nad horyzontem na południu. To wysoko — powietrze mniej faluje, więc obraz będzie ostrzejszy. Jasność: −1,3 mag — świeci jak najjaśniejsze gwiazdy. Najbliżej Ziemi Mars podejdzie 20 lutego 2027: na 101,4 mln km — światło pokonuje tę drogę w 5 min 38 s. Jego tarcza będzie miała 13,8″. Dalej Mars przy opozycji nie bywa: tyle wynoszą najdalsze z 234 zbliżeń w latach 1800–2300 (tak samo daleko w latach 1822, 1948, 2106, 2185 i 2264). Następna wielka opozycja będzie w 2035 roku: 56,9 mln km, tarcza 24,6″, 1,8 raza większa niż teraz. W teleskopie Mars będzie małą tarczką: czapę polarną i największe ciemne obszary widać tylko przy spokojnym powietrzu i powiększeniu ponad 150 razy.

20 lutego 2027 o 06:00 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 99%) będzie 2,1° od Jowisza — ok. 4 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie tuż nad horyzontem na zachodzie (ok. 5°) — potrzebny będzie odsłonięty horyzont.

20 lutego 2027 o 19:50 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 100%) będzie 1,8° od Regulusa — ok. 3 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie średnio wysoko na wschodzie, ok. 25° nad horyzontem.

W nocy z 20 na 21 lutego 2027 Księżyc przejdzie przez półcień Ziemi. To nie będzie „krwawy Księżyc”: tarcza nie poczerwienieje, a zaćmienie łatwo przeoczyć. Półcień to obszar, z którego Ziemia zasłania tylko część Słońca, więc Księżyc jest w nim tylko trochę słabiej oświetlony. W największej fazie, o 00:14, w półcieniu znajdzie się 92% średnicy tarczy Księżyca (wielkość, czyli magnituda półcieniowa zaćmienia: 0,92). Zaćmienie potrwa od 22:14 do 02:14 (czas polski). Przez większość tego czasu nie widać żadnej różnicy. Lekkie, szarawe przyciemnienie brzegu tarczy od strony cienia da się zauważyć tylko w pobliżu największej fazy, mniej więcej od 23:34 do 00:54. Patrząc z okolic Poznania, o 00:14 Księżyc będzie średnio wysoko na południu, ok. 47° nad horyzontem. Zaćmienie Księżyca można bezpiecznie oglądać gołym okiem, lornetka pokaże więcej szczegółów.

Pełnia Księżyca: 21 lutego 2027, 00:24 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 47° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 20 na 21 lutego, ok. 23:58.

Światło zodiakalne to słaba, stożkowata poświata, która wznosi się od horyzontu ukośnie wzdłuż ekliptyki – to światło Słońca rozproszone na pyle krążącym w płaszczyźnie Układu Słonecznego. Od lutego do kwietnia widać je wieczorem na zachodzie, przez ok. godzinę po końcu zmierzchu astronomicznego: ekliptyka stoi wtedy po zachodzie Słońca stromo nad horyzontem. Wieczory bez Księżyca: 1–7 lutego, 23 lutego – 9 marca, 24 marca – 7 kwietnia, 23–30 kwietnia. Najlepiej 24 lutego od 19:15 do 20:15. Jest słabsze niż Droga Mleczna: potrzebne jest naprawdę ciemne niebo z dala od świateł miast i odsłonięty zachodni horyzont – z miasta nie widać go wcale.

Nów Księżyca: 8 marca 2027, 10:29 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 1 do rana 13 marca.

Pełnia Księżyca: 22 marca 2027, 11:44 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 36° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 21 na 22 marca, ok. 23:24.

Nów Księżyca: 7 kwietnia 2027, 01:50 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 30 marca do rana 11 kwietnia.

Pełnia Księżyca: 21 kwietnia 2027, 00:28 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 20° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 20 na 21 kwietnia, ok. 00:39.

Lirydy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 49 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa C/1861 G1 Thatcher. Maksimum przypada 23 kwietnia ok. 03:40.

Najlepiej patrzeć w nocy z 22 na 23 kwietnia, ok. 04:00, gdy radiant będzie ok. 69° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 15 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 5. ZHR tego roju to 18 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Lutni. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (95% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

To jeden z najstarszych znanych rojów – Chińczycy opisali go już w 687 roku p.n.e.

Centrum naszej Galaktyki – najjaśniejsza i najgęstsza część Drogi Mlecznej, w gwiazdozbiorze Strzelca – z Polski zawsze stoi nisko nad południowym horyzontem: z okolic Poznania wznosi się najwyżej na ok. 7°. Widać je tylko w ciemne noce bez Księżyca, gdy Słońce jest ponad 18° pod horyzontem, a centrum co najmniej 5° nad nim. Wiosną centrum wschodzi dopiero nad ranem, więc trzeba patrzeć przed świtem. Takie noce: z 1 na 2 kwietnia, z 3 na 4 kwietnia, od wieczora 5 do rana 14 kwietnia, od wieczora 28 kwietnia do rana 11 maja. Najlepiej w nocy z 28 na 29 kwietnia 2027, ok. 02:52: 7° na południu. Potrzebne jest odsłonięte południe i ciemne niebo z dala od miast, a nisko nad horyzontem zwykle wisi mgiełka, która gasi słabsze gwiazdy. Gołym okiem to jaśniejsze, ziarniste obłoki gwiazd poprzecinane ciemnymi pasami pyłu; aparat na statywie pokaże więcej.

Nów Księżyca: 6 maja 2027, 12:58 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 27 kwietnia do rana 10 maja.

eta-Akwarydy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 66 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 1P/Halley. Maksimum przypada 6 maja ok. 17:17 – w dzień, więc liczy się noc przed nim lub po nim.

Najlepiej patrzeć w nocy z 6 na 7 maja, ok. 03:00, gdy radiant będzie ok. 4° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 4 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 50 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Wodnika. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Te meteory to okruchy komety Halleya, ale z Polski radiant wschodzi tuż przed świtem, więc widać niewiele.

13 maja 2027 o 00:05 (czas polski) Księżyc (oświetlony w 47%) będzie 2,1° od Jowisza — ok. 4 szerokości tarczy Księżyca. Para będzie nisko na zachodzie, ok. 18° nad horyzontem.

15 maja 2027 o 11:48 (czas polski) Mars i Regulus zbliżą się na niebie na 1,2° — mniej więcej szerokość palca na wyciągniętej ręce. Najlepiej wypatrywać ich 15 maja 2027 o 22:30 średnio wysoko na południowym zachodzie, ok. 37° nad horyzontem. W lornetce obie zmieszczą się w jednym polu widzenia. Tak bliskie spotkanie tej pary zdarza się średnio raz na 2 lata (poprzednio w 2025, następnym razem w 2028).

Pełnia Księżyca: 20 maja 2027, 13:00 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 11° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 20 na 21 maja, ok. 01:07.

Merkury oddali się na niebie najdalej od Słońca — na 22,9° (28 maja 2027). To dobry czas, by wypatrzyć Merkurego wieczorem, po zachodzie Słońca. W tych dniach najlepiej 24 maja 2027 ok. 21:42 czasu polskiego: gdy Słońce jest 6° pod horyzontem, planeta stoi 9° nad horyzontem na północnym zachodzie. Planeta będzie nisko w zorzy — potrzebny odsłonięty horyzont i lornetka. Jasność: 0,5 mag — świeci jak najjaśniejsze gwiazdy. Najlepsza okazja w 2027 roku: rano, 4 listopada 2027 (11°).

Nów Księżyca: 4 czerwca 2027, 21:40 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów.

Pełnia Księżyca: 19 czerwca 2027, 02:45 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 10° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 18 na 19 czerwca, ok. 00:49.

Nów Księżyca: 4 lipca 2027, 05:02 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów.

Od końca maja do połowy sierpnia warto wypatrywać obłoków srebrzystych – najwyższych chmur na Ziemi (ok. 80 km), które jeszcze odbijają światło Słońca, gdy niebo pod nimi jest już ciemne. Wyglądają jak srebrzystoniebieskie pasma, fale i siateczki nisko nad północnym horyzontem, wyraźnie jaśniejsze niż zmierzchowe niebo. Szukaj ich, gdy Słońce jest 6–16° pod horyzontem: 1–2 godziny po zachodzie nisko na północnym zachodzie, a przed świtem na północnym wschodzie. Najdłużej taki zmierzch trwa w nocy z 14 na 15 lipca 2027: od 21:56 do 04:00. Najczęściej pojawiają się od połowy czerwca do połowy lipca. To okno obserwacyjne, nie prognoza: obłoki nie zjawiają się co noc i nie da się ich przewidzieć z wyprzedzeniem.

Pełnia Księżyca: 18 lipca 2027, 17:46 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 15° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 18 na 19 lipca, ok. 01:17.

2 sierpnia 2027 Księżyc częściowo zasłoni Słońce. Patrząc z okolic Poznania, zaćmienie potrwa od 10:22 do 12:15 (czas polski). Największą fazę osiągnie o 11:18: Księżyc zakryje 43% średnicy tarczy Słońca (ok. 32% jej powierzchni). Słońce będzie wtedy wysoko na południowym wschodzie, ok. 50° nad horyzontem. Nigdy nie patrz na Słońce bez certyfikowanego filtra słonecznego (norma ISO 12312-2), nawet gdy jest w większości zakryte: okulary przeciwsłoneczne, przydymione szkło czy klisza nie chronią oczu. Lornetki i teleskopu używaj tylko z filtrem założonym przed obiektyw. Bezpiecznie można też oglądać obraz Słońca rzucony przez otworek lub lornetkę na kartkę.

Nów Księżyca: 2 sierpnia 2027, 12:05 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 29 lipca do rana 12 sierpnia.

Perseidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 59 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 109P/Swift-Tuttle. Maksimum przypada 13 sierpnia ok. 11:00 – w dzień, więc liczy się noc przed nim lub po nim.

Najlepiej patrzeć w nocy z 12 na 13 sierpnia, ok. 04:00, gdy radiant będzie ok. 67° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 90 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 30. ZHR tego roju to 100 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Perseusza. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Zwane "łzami św. Wawrzyńca" – spadają w środku wakacji, w ciepłe noce, więc to najpopularniejszy rój w Polsce.

Pełnia Księżyca: 17 sierpnia 2027, 09:29 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 23° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 16 na 17 sierpnia, ok. 00:45.

Nów Księżyca: 31 sierpnia 2027, 19:41 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 27 sierpnia do rana 8 września.

Pełnia Księżyca: 16 września 2027, 01:04 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 37° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 15 na 16 września, ok. 00:46.

Neptun znajdzie się po przeciwnej stronie nieba niż Słońce (28 września 2027). Wschodzi wieczorem, zachodzi rano i świeci przez całą noc — to najlepszy czas w roku na jego obserwacje. Najwyżej stanie w nocy z 28 na 29 września 2027 ok. 00:44 czasu polskiego: 38° nad horyzontem na południu. Jasność: 7,7 mag — gołym okiem niewidoczny, potrzebna lornetka lub teleskop.

Nów Księżyca: 30 września 2027, 04:35 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 25 września do rana 6 października.

Drakonidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 20 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 21P/Giacobini-Zinner. Maksimum przypada 9 października ok. 09:35 – w dzień, więc liczy się noc przed nim lub po nim.

Najlepiej patrzeć w nocy z 9 na 10 października, ok. 20:00, gdy radiant będzie ok. 65° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 4 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 5 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Smoka. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (71% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Wolne meteory, które w rzadkich latach potrafią nagle wybuchnąć tysiącami na godzinę.

Światło zodiakalne to słaba, stożkowata poświata, która wznosi się od horyzontu ukośnie wzdłuż ekliptyki – to światło Słońca rozproszone na pyle krążącym w płaszczyźnie Układu Słonecznego. Od września do listopada widać je przed świtem na wschodzie, przez ok. godzinę przed początkiem świtu astronomicznego: ekliptyka stoi wtedy przed wschodem Słońca stromo nad horyzontem. Poranki bez Księżyca: 1–13 września, 29 września – 12 października, 28 października – 11 listopada, 26–30 listopada. Najlepiej 12 października od 04:18 do 05:18. Jest słabsze niż Droga Mleczna: potrzebne jest naprawdę ciemne niebo z dala od świateł miast i odsłonięty wschodni horyzont – z miasta nie widać go wcale.

Pełnia Księżyca: 15 października 2027, 15:48 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 52° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 15 na 16 października, ok. 00:51.

Saturn znajdzie się po przeciwnej stronie nieba niż Słońce (18 października 2027). Wschodzi wieczorem, zachodzi rano i świeci przez całą noc — to najlepszy czas w roku na jego obserwacje. Najwyżej stanie w nocy z 17 na 18 października 2027 ok. 00:42 czasu polskiego: 44° nad horyzontem na południu. Jasność: 0,1 mag — świeci jak najjaśniejsze gwiazdy. Pierścienie Saturna są nachylone do nas o 13° i z roku na rok się otwierają — najszerzej (27°) będą w 2032 roku. Ostatnio krawędzią do Ziemi ustawiły się w 2025 roku, następnym razem w latach 2038–2039.

Orionidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 66 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 1P/Halley. Maksimum przypada 22 października ok. 02:44.

Najlepiej patrzeć w nocy z 21 na 22 października, ok. 03:00, gdy radiant będzie ok. 45° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 10 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 2. ZHR tego roju to 20 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Oriona. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (58% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Drugi z rojów pochodzących od komety Halleya – szybkie meteory często zostawiają świecące ślady.

Nów Księżyca: 29 października 2027, 15:36 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 24 października do rana 3 listopada.

Merkury oddali się na niebie najdalej od Słońca — na 18,8° (4 listopada 2027). To dobry czas, by wypatrzyć Merkurego rano, przed wschodem Słońca. W tych dniach najlepiej 4 listopada 2027 ok. 06:17 czasu polskiego: gdy Słońce jest 6° pod horyzontem, planeta stoi 11° nad horyzontem na południowym wschodzie. Jasność: −0,5 mag — świeci jak najjaśniejsze gwiazdy. To najlepsza okazja do zobaczenia Merkurego w 2027 roku.

Taurydy południowe to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 27 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 2P/Encke. Maksimum przypada ok. 6 listopada, ale jest szerokie i płaskie, więc kilka nocy przed tą datą i po niej jest prawie tak samo dobrych.

Najlepiej patrzeć w nocy z 5 na 6 listopada, ok. 02:00, gdy radiant będzie ok. 48° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 4 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 5 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Byka. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Meteory są powolne, a czasem trafiają się wśród nich bardzo jasne bolidy. Rój ma też wcześniejsze, równie słabe maksimum ok. 13 października.

Taurydy północne to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 29 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 2P/Encke. Maksimum przypada ok. 13 listopada, ale jest szerokie i płaskie, więc kilka nocy przed tą datą i po niej jest prawie tak samo dobrych.

Najlepiej patrzeć w nocy z 12 na 13 listopada, ok. 02:00, gdy radiant będzie ok. 54° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 2 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 5 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Byka. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (98% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Rozciągnięty w czasie rój, który często wyrzuca pojedyncze, niezwykle jasne kule ognia.

Pełnia Księżyca: 14 listopada 2027, 04:27 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 59° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 13 na 14 listopada, ok. 23:22.

Leonidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 71 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 55P/Tempel-Tuttle. Maksimum przypada 18 listopada ok. 07:05.

Najlepiej patrzeć w nocy z 17 na 18 listopada, ok. 05:00, gdy radiant będzie ok. 56° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 6 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 15 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Lwa. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (81% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Co ok. 33 lata bywają burzą meteorową – w 1966 roku spadały tysiące meteorów na minutę.

Nów Księżyca: 28 listopada 2027, 04:24 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 23 listopada do rana 3 grudnia.

Uran znajdzie się po przeciwnej stronie nieba niż Słońce (30 listopada 2027). Wschodzi wieczorem, zachodzi rano i świeci przez całą noc — to najlepszy czas w roku na jego obserwacje. Najwyżej stanie w nocy z 29 na 30 listopada 2027 ok. 23:43 czasu polskiego: 59° nad horyzontem na południu. To wysoko — powietrze mniej faluje, więc obraz będzie ostrzejszy. Jasność: 5,6 mag — na granicy widoczności gołym okiem, tylko pod bardzo ciemnym niebem; w lornetce łatwy.

Pełnia Księżyca: 13 grudnia 2027, 17:09 (czas polski). Tarcza jest oświetlona niemal w 100%. Księżyc wschodzi mniej więcej o zachodzie Słońca i świeci całą noc – ładny widok, ale jasne niebo utrudnia obserwacje słabych mgławic, Drogi Mlecznej i meteorów. Najwyżej, ok. 64° nad horyzontem, Księżyc będzie w nocy z 13 na 14 grudnia, ok. 00:02.

Geminidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 35 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie planetoida (3200) Phaethon. Maksimum przypada 14 grudnia ok. 21:00.

Najlepiej patrzeć w nocy z 14 na 15 grudnia, ok. 05:00, gdy radiant będzie ok. 51° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 60 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 15. ZHR tego roju to 150 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Bliźniąt. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (97% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Jeden z niewielu rojów pochodzących od planetoidy, a nie komety, i zwykle najobfitszy w roku.

Ursydy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 33 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 8P/Tuttle. Maksimum przypada 23 grudnia ok. 05:00.

Najlepiej patrzeć w nocy z 22 na 23 grudnia, ok. 05:00, gdy radiant będzie ok. 60° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 8 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 2. ZHR tego roju to 10 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Małej Niedźwiedzicy. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (22% tarczy) świeci słabo i nie będzie przeszkadzał.

Radiant leży przy Małej Niedźwiedzicy, więc przez całą noc jest wysoko nad horyzontem w Polsce.

Nów Księżyca: 27 grudnia 2027, 21:12 (czas polski). Wokół nowiu Księżyc nie rozjaśnia nocnego nieba, więc noce są najciemniejsze w miesiącu – najlepszy czas na obserwacje Drogi Mlecznej, mgławic, galaktyk i meteorów. Noce bez Księżyca (przez całą noc astronomiczną jest pod horyzontem albo oświetlony w mniej niż 25%): od wieczora 22 do rana 31 grudnia.