Taurydy północne – maksimum roju

Taurydy północne to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 29 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 2P/Encke. Maksimum przypada ok. 13 listopada, ale jest szerokie i płaskie, więc kilka nocy przed tą datą i po niej jest prawie tak samo dobrych.

Najlepiej patrzeć w nocy z 12 na 13 listopada, ok. 02:00, gdy radiant będzie ok. 54° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 2 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) tylko pojedyncze. ZHR tego roju to 5 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Byka. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (98% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Rozciągnięty w czasie rój, który często wyrzuca pojedyncze, niezwykle jasne kule ognia.