Lirydy – maksimum roju

Lirydy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 49 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa C/1861 G1 Thatcher. Maksimum przypada 23 kwietnia ok. 03:40.

Najlepiej patrzeć w nocy z 22 na 23 kwietnia, ok. 04:00, gdy radiant będzie ok. 69° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 15 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 5. ZHR tego roju to 18 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Lutni. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (95% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

To jeden z najstarszych znanych rojów – Chińczycy opisali go już w 687 roku p.n.e.