Orionidy – maksimum roju

Orionidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 66 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 1P/Halley. Maksimum przypada 22 października ok. 02:44.

Najlepiej patrzeć w nocy z 21 na 22 października, ok. 03:00, gdy radiant będzie ok. 45° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 10 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 2. ZHR tego roju to 20 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Oriona. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc (58% tarczy) będzie nad horyzontem i przyćmi słabsze meteory (podane liczby już to uwzględniają).

Drugi z rojów pochodzących od komety Halleya – szybkie meteory często zostawiają świecące ślady.