Perseidy – maksimum roju

Perseidy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 59 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie kometa 109P/Swift-Tuttle. Maksimum przypada 13 sierpnia ok. 11:00 – w dzień, więc liczy się noc przed nim lub po nim.

Najlepiej patrzeć w nocy z 12 na 13 sierpnia, ok. 04:00, gdy radiant będzie ok. 67° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 90 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 30. ZHR tego roju to 100 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Perseusza. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Zwane "łzami św. Wawrzyńca" – spadają w środku wakacji, w ciepłe noce, więc to najpopularniejszy rój w Polsce.