Kwadrantydy – maksimum roju

Kwadrantydy to rój meteorów, czyli „spadających gwiazd”: drobin pyłu, które z prędkością 41 km/s spalają się wysoko w atmosferze. Ten pył zostawiła po sobie planetoida 2003 EH1 (prawdopodobnie wygasła kometa). Maksimum przypada 4 stycznia ok. 04:25.

Najlepiej patrzeć w nocy z 3 na 4 stycznia, ok. 05:00, gdy radiant będzie ok. 59° nad horyzontem. Realnie: spod ciemnego nieba z dala od miast (widać gwiazdy do 6,5 mag) ok. 70 meteorów na godzinę, spod jasnego, miejskiego nieba (gwiazdy do ok. 5 mag) ok. 25. ZHR tego roju to 80 – tyle meteorów na godzinę widziałby obserwator pod idealnie ciemnym niebem, z radiantem dokładnie nad głową. W praktyce zawsze widać mniej.

Gdzie patrzeć: radiant, czyli punkt, z którego zdają się wybiegać meteory, leży w gwiazdozbiorze Wolarza. Nie trzeba patrzeć prosto na niego – meteory pojawiają się na całym niebie. Wyjedź z dala od świateł miasta, połóż się na leżaku lub karimacie, patrz w górę i daj oczom 20–30 minut na przyzwyczajenie się do ciemności (bez zerkania w telefon).

Warunki w tym roku: Księżyc będzie wtedy pod horyzontem, więc nie będzie przeszkadzał.

Maksimum trwa zaledwie kilka godzin, więc to jeden z najbardziej kapryśnych rojów roku.